Δίκαιη & σαφής απάντηση


Αυτόκλητοι «πύρινοι» λόγοι – εξηγήσεως, υπερασπίσεως & προασπίσεως – από παντός είδους παραχαράξεις, διαστρεβλώσεις & παραποιήσεις – αφενός της περί τα Θεία αλήθειας & επιστήμης αφετέρου της ιερείς λατρείας των Θεών και ιδικώτερα της 7-μερούς ιερής Θρησκείας των Ελλήνων

(ο τίτλος της παρούσας θεματικής είναι μια παράφραση της Πρόκλειας φράσης «Εγὼ δὲ πρὸς μὲν τὴν τοιαύτην ἀπάντησιν δικαίαν ποιήσομαι καὶ σαφῆ τὴν ἀπόκρισιν» – την αυτή φράση χρησιμοποιεί συχνά ο θείος Πρόκλος όταν πρόκειται να καταρρίψει – άλλοτε δια λογικών αναβαθμών και άλλοτε δια των ήδη εξηγημένων απο τους προκατόχους του φιλοσόφους & θεολόγους – λεγόμενα ανθρώπων που παραχάραζαν & διαστρέβλωναν το αληθές & όντως νόημα των λεγομένων του Πλάτωνος και έτσι να αποκαταστήσει την αλήθεια περί των λεγομένων του θειότατου Πλάτωνα σχετικά με τους Θεούς, τα κρείττονα γένη, τον Κόσμο και τις ψυχές)

Κεφάλας Δ. Ευστάθιος(Αμφικτύων) – 1/2/2015 : “Ακάδημος”, αμφικτυονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας/Πλατωνικής/νεοπλατωνικής φιλοσοφίας –  φιλοσοφοῦμεν γνησίως τε καὶ ἱκανῶς


Ο μέγας Πορφύριος στον βίο του θείου Πλωτίνου μας λέγει ότι :  

«Όταν ο ρήτορας Διοφάνης διάβασε μια απολογία υπέρ του εν τω ”Συμποσίω” του Πλάτωνος Αλκιβιάδη και υποστήριξε ότι ο μαθητής, χάρης της προόδου της αρετής του, έπρεπε να δεχτεί την αφροδίσια συνουσία με τον δάσκαλο, αν αυτός το επιθυμούσε, ο Πλωτίνος σηκώθηκε επανειλημμένος για να φύγει από την αίθουσα, αλλά πίεσε τον εαυτό του να παραμείνει και, όταν τελείωσε το μάθημα, ανέθεσε σε μένα, τον Πορφύριο, να συντάξω μια ανασκευή των παραπάνω. Ο Διοφάνης αρνήθηκε να μου δώσει τα χειρόγραφα του, και έπρεπε να βασιστώ σε ό,τι θυμόμουν από τα επιχειρήματά του. Όταν διάβασα την ανασκευή μου μπροστά στο ίδιο ακροατήριο, ικανοποίησα τόσο πολύ τον Πλωτίνο, ώστε κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης επαναλάμβανε : “Χτύπα έτσι, και φως για τους ανθρώπους γίνε”».[1]
Ενώ ο θειότατος Πλάτων λέγει ότι : 

«Να θυμάσαι όμως ότι κανείς από εμάς δεν γεννήθηκε μόνο για τον εαυτό του, αλλά ότι ένα μέρος της υπάρξεώς μας ανήκει στην πατρίδα, άλλο στους γεννήσαντες και ένα άλλο στους Φίλους.[2] Πολλές φορές μάλιστα αφιερωνόμαστε στις ανάγκες που μας δημιουργούν οι καιροί. Όταν λοιπόν η ίδια η πατρίδα ζητάει τη βοήθειά μας στις κοινές υποθέσεις δεν είναι ορθό να την αγνοήσουμε, γιατί συνάμα αφήνουμε τη χώρα στα χέρια φαύλων που δεν προσέρχονται στα δημόσια πράγματα με σκοπό το βέλτιστο».[3]

Το λοιπόν : Χτύπα έτσι, και φως για τους ανθρώπους γίνε”!

Και αυτό διότι κατά πως ο θείος Πρόκλος :
«όταν υπάρχει ένας πονηρός, η πόλη πολλές φορές εξομοιώνεται με αυτόν τον ένα & κολλάει την πονηριά σαν νόσημα & μολύνεται ολόκληρη από αυτήν. Μπορεί όμως να σημαίνει & κάτι άλλο, ότι δηλαδή, όταν υπάρχει ένας πονηρός, τιμωρείται ολόκληρη η πόλη επειδή δεν τιμώρησε την πονηριά του ενός, μολονότι μπορούσε να την τιμωρήσει. Έτσι όταν ο Αγαμέμνων συμπεριφέρθηκε με αυθάδεια στον ιερέα, ο λοιμός απλώθηκε σε όλους τους Έλληνες, επειδή παρέλειψαν να υπερασπιστούν τον ιερέα. Και όταν ασέβησε ο Αίαντας στο ιερό της Αθηνάς, όλοι έγιναν συνένοχοι, επειδή δεν αγανάχτησαν με την ασέβεια. Γιατί δεν πρέπει να αφήνουμε τους ασεβείς ούτε να συγκατανεύουμε στους αδίκους παραλείποντας να σταματήσουμε την δύναμη των κακών, ενώ μπορούμε να τη σταματήσουμε.»[1]

Η παρούσα λοιπόν θεματική, αφενός στα πλαίσια του σκοπού της αμφικτιονίας Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής-νεοΠλατωνικής Φιλοσοφίας “Ακάδημος” – ο οποίος είναι η δια απολύτως  τεκμηριωμένων μελετών  εξήγηση, υπεράσπιση & προάσπιση, από παντός είδους παραχαράξεις, διαστρεβλώσεις & παραποιήσεις, αφενός της περί τα θεία αλήθειας & επιστήμης αφετέρου της 7-μερούς ιερής Θρησκείας των Ελλήνων, ήτοι της  αδιαχωρίστου επτάδας:

  1. Ορφική Θεολογία
  2. ένθεη ποίηση : Ομηρική & Ησιόδεια
  3. Μύθοι & Τραγωδίες : Αισχύλου, Σοφοκλέους & Ευριπίδου κλτ
  4. Φιλοσοφία : Πυθαγόρεια – Πλατωνική – νεοΠλατωνική
  5. Θεουργία : τελεστική – ιερατική – τελεσιουργική τέχνη
  6. Εορτές Θεών
  7. Μυστήρια Θεών

– αφετέρου όντας αποτελούμενη η αμφικτιονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής-νεοΠλατωνικής Φιλοσοφίας “Ακάδημος” από ανθρώπους που όχι μόνον είναι αληθείας & όντως θεραπευτές των Θεών αλλά και συνέχουν αληθώς & όντως την του θειότατου Ορφέως θεολογία και την του θειότατου Πυθαγόρα, Πλάτωνος και των συνεχιστών αυτών θεία φιλοσοφία, έχει στόχο της όχι απλά την κατάρριψη αλλά την απόλυτη κονιορτοποίηση & εξαΰλωση τέτοιων παραχαρακτικών & διαστρεβλωτικών – για την Πανελλήνια(Ορφική) Θεολογία & Πυθαγόρεια/Πλατωνική φιλοσοφία – αναλύσεων/κειμένων.

Μέσα δε, στα αυτά πλαίσια, η αμφικτιονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής-νεοΠλατωνικής Φιλοσοφίας “Ακάδημος”, οφείλει όχι μόνον να προασπιστεί με σθένος και με κάθε νόμιμο μέσο το ιερότερο πράγμα που έχει ο άνθρωπος μετά την ιερή ψυχή του, δηλ. την δια της θρησκείας (της) ιερή των θεών θεραπεία και τους φίλους προγόνους (της), αλλά και να καταγγείλει ευθαρσώς, με κάθε μέσο και παντού τα όποια παραχαρακτικά & διαστρεβλωτικά – για την Πανελλήνια(Ορφική) Θεολογία & Πυθαγόρεια/Πλατωνική/νεοπλατωνική φιλοσοφία – κείμενα/αναλύσεις διαφόρων θεατρικών ομάδων, πολιτισμολόγων & «θρησκευτικών σωματείων» ως προς το αληθές & όντως θεολογικό νόημα διάφορων εορτών & λατρειών προς τους Θεούς μέσα απο την θρησκεία των παλαιών Ελλήνων.

Βέβαια – για λόγους αποφυγής παρεξηγήσεως, εσφαλμένων συμπερασμάτων ή εντυπώσεων και κυρίως για λόγους διευκρινήσεως της θέσεως της «Ακάδημος», θα τονίσουμε σε έντονο ύφος ότι η Αμφικτιονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας-Πλατωνικής-νεοπλατωνικής Φιλοσοφίας «Ακάδημος» – όντας αποτελούμενη απο αληθείς & όντως θεραπευτές των υπερούσιων, μεθεκτών & αυτοτελών Θεών/Ενάδων/Αγαθοτήτων των όντως Όντων, του σύμπαντα Κόσμου και των κατ’ ουσία κρείττονων γενών – τουτέστιν όντας ως άνθρωποι ένθεοι, ευσεβείς, ενάρετοι, άφθονοι, φωτεινοί, όσιοι, δίκαιοι, σόφρωνες, πιστοί, φιλαλήθεις, θεοφιλείς, αγνοί, ευλαβείς, φίλοι, φιλάνθρωποι, αγαθοί, καλοί, ανδρείοι, ευδαίμονες, φιλάνθρωποι, αλληλέγγυοι, απαθείς, εγκρατείς, καρτερικοί, ελεύθεροι, καλοκάγαθοι, ευγενείς, ευλαβείς & φρόνημοι – αφενός δεν κινείται ουδέποτε με φθόνο ή απο εμπάθειες – αφετέρου σέβεται στον υπέρτατο βαθμο άπαντες τους ανθρώπους εξερουμένου ουδενός – όταν βεβαίως δεν πρόκειται για κάποιον  άνθρωπο που είναι ένα απο τα εξής ή όλα μαζί : άθεος, ανόσιος, βέβηλος, ανεύλαβος, αήθης, άδικος, κακός, ακρατής, φαύλος, άφρωνας(μη-φρόνημος), παράφρων(μη-σόφρων), φθονερός, σκοτεινός(αυτός που ο έρωτας δεν τον αγγίζει), άπιστος, δειλός, άφιλος, αισχρός, ψεύτης, κλέφτης, άμουσος, διαβολέας, συκοφάντης, άνανδρος, χυδαίος, υποκριτής, μισάνθρωπος, μισογίνης, πόρνος, ποταπός, ηδονομανής, αμαρτωλός & υβριστής. Δυστιχώς ή ευτυχώς όμως, ανεξαρτήτως εάν τα όσα γράφονται ίσως δυσαρεστούν ή ενωχλούν κάποιους & κάποιες, η αλήθεια πρέπει να λέγεται και θα λέγεται πάραυτα, ιδικά όταν αφορά το ιερώτερο «πράγμα» που έχει ο άνθρωπος μετά την ψυχή του : την ιερή των θεών θεραπεία και την περί αυτών αλήθεια!

Κεφάλας Δ. Ευστάθιος(Αμφικτύων) – 1/2/2017 : “Ακάδημος”, αμφικτυονία Πανελλήνιας(Ορφικής) Θεολογίας & Πυθαγόρειας/Πλατωνικής/νεοπλατωνικής φιλοσοφίας –  φιλοσοφοῦμεν γνησίως τε καὶ ἱκανῶς


[1]  Βλ. Πορφύριος «Περί Πλωτίνου βίου, 15.6 – 15.17»:

          Vita Plotini 15.6 ` to     Vita Plotini 15.17  Ὅτε δὲ ὁ ῥήτωρ Διοφάνης ἀνέγνω ὑπὲρ Ἀλκιβιάδου τοῦ ἐν τῷ «Συμποσίῳ» τοῦ Πλάτωνος ἀπολογίαν δογματίζων χρῆναι ἀρετῆς ἕνεκα μαθήσεως εἰς συνουσίαν αὑτὸν παρέχειν ἐρῶντι ἀφροδισίου μίξεως τῷ καθηγεμόνι, ἤιξε μὲν πολλάκις ἀναστὰς ἀπαλλαγῆναι τῆς συνόδου, ἐπισχὼν δ᾽ ἑαυτὸν μετὰ τὴν διάλυσιν τοῦ ἀκουστηρίου ἐμοὶ Πορφυρίῳ ἀντιγράψαι προσέταξε. Μὴ θέλοντος δὲ τοῦ Διοφάνους τὸ βιβλίον δοῦναι διὰ τῆς μνήμης ἀναληφθέντων τῶν ἐπιχειρημάτων ἀντιγράψας ἐγὼ καὶ ἐπὶ τῶν αὐτῶν ἀκροατῶν συνηγμένων ἀναγνοὺς τοσοῦτον τὸν Πλωτῖνον ηὔφρανα, ὡς κἀν ταῖς συνουσίαις συνεχῶς ἐπιλέγειν·   «<Βάλλ᾽ οὕτως, αἴ κέν τι φόωσ> ἄνδρεσσι <γένηαι.>«

[2]  Κατά την έννοια ότι κατά πως λέγει ο Πρόκλος στο «Περί των δέκα προς την πρόνοια απορημάτων, κεφ. 58-61»:

«Οι πολιτείες, οι οικογένειες και οι γενιές αποτελούν ενιαίες οντότητες με ξεχωριστή δική τους ζωή. Κάθε πολιτεία και κάθε οικογένεια φυλάσσεται ολόκληρη από ένα πολιούχο και οικογενειακό θεό αντίστοιχα, υπάρχει δε μια κοινή περίοδος της πολιτείας, της οικογένειας και της γενιάς αντίστοιχα, η οποία συνδέει με τους ίδιους δεσμούς τη ζωή και τα ήθη της μιας και της άλλης. Έτσι, η ζωή μιας πολιτείας, μιας οικογένειας ή μιας γενιάς λειτουργεί ως ενιαίο σύνολο, εξ ου και για αμαρτήματα των προγόνων συμβαίνει να τιμωρούνται οι απόγονοι και να εκτίουν οι απόγονοι την ποινή που οφείλει να εκτίσει ολόκληρη η οικογένεια ή η πόλη ή η γενιά. Ο λόγος που συμβαίνει είναι ότι επειδή οι ψυχές υφίστανται μετενσωματώσεις η ψυχή του απογόνου μπορεί να είναι η ψυχή του προγόνου η οποία πληρώνει για τα αμαρτήματα που διέπραξε σε προηγούμενη  ζωή».

[3]  Βλ. Πλάτων «Επιστολή Θ’, “Προς Αρχύτα τον Ταραντίνο”, 358.a.2 – 358.b.3» :

          Ep 358.a.2 ` to     Ep 358.b.3 ἀλλὰ κἀκεῖνο δεῖ σε ἐνθυμεῖσθαι, ὅτι ἕκαστος ἡμῶν οὐχ αὑτῷ μόνον γέγονεν, ἀλλὰ τῆς γενέσεως ἡμῶν τὸ μέν τι ἡ πατρὶς μερίζεται, τὸ δέ τι οἱ γεννήσαντες, τὸ δὲ οἱ λοιποὶ φίλοι, πολλὰ δὲ καὶ τοῖς καιροῖς δίδοται τοῖς τὸν βίον ἡμῶν καταλαμβάνουσι. καλούσης δὲ τῆς πατρίδος αὐτῆς πρὸς τὰ κοινά, ἄτοπον ἴσως τὸ μὴ ὑπακούειν· ἅμα γὰρ συμβαίνει καὶ χώραν καταλιμπάνειν φαύλοις ἀνθρώποις, οἳ οὐκ ἀπὸ τοῦ βελτίστου πρὸς τὰ κοινὰ προσέρχονται.

[4]  Βλ. Πρόκλος «Υπόμνημα εις τα Ησιόδου “Έργα και Ημέρες”» :

Scholia in opera et dies  sch.240-241.3 ` to     Scholia in opera et dies  sch.240-241.16 δύναται δὲ λέγειν ὅτι μοχθηροῦ ἑνὸς ὄντος ὥσπερ νοσήματος ἡ πόλις παραπολαύουσα πολλάκις εἰς ὅλην ἑαυτὴν ἀναμάττεται τὴν πονηρίαν ἐξομοιουμένη τῷ ἑνί. δύναται δὲ κἀκεῖνο σημαίνειν ὅτι ἑνὸς ὄντος πονηροῦ δίδωσιν ἡ πᾶσα πόλις δίκην, ὡς ἐξὸν κωλύειν μὴ κωλύουσα τὴν τοῦ ἑνὸς πονηρίαν. οὕτω καὶ τοῦ Ἀγαμέμνονος αὐθαδῶς τῷ ἱερεῖ προσενεχθέντος εἰς πάντας Ἕλληνας διέτεινεν ὁ λοιμός, ὡς παρέντας βοηθῆσαι τῷ ἱερεῖ· καὶ τοῦ Αἴαντος ἀσεβήσαντος περὶ τὸ τῆς Ἀθηνᾶς ἱερὸν πάντες ἔνοχοι τῇ δίκῃ γεγόνασιν, ὡς μὴ ἀγανακτήσαντες ἐπὶ τῷ ἀσεβήματι. δεῖ γὰρ μὴ ἐπιτρέπειν τοῖς ὑβρισταῖς, μηδὲ συνεπινεύειν τοῖς ἀδίκοις δυναμένους μὲν παῦσαι, περιορῶντας δὲ τοῦ παῦσαι τὴν ἐξουσίαν τῶν πονηρῶν.